Ποτέ όσα αντέχεις μη ζητάς, γιατί τ' αντέχεις όλα...

Μ.Α.

Σιωπή...

Πρώτη φορά...

Αν και λίγο αργά λόγω μετακόμισης, το π/σ/κ (Παρασκευοσαββατοκύριακο) πήγα για τρίτη φορά στη Θεσσαλονίκη, αλλά για πρώτη φορά...

• Έφαγα επιτέλους μπουγάτσα! (Καμία διαφορά από τις υπόλοιπες που κυκλοφορούν)
  
• Πήγα σε αγώνα μπάσκετ και υποστήριζα το διαιτητή. (Αν με καλέσει θα το ξανακάνω ;))
  
• Πήγα σε τελείως άσχετο και τυχαίο αγώνα μπάσκετ (Γ2 κατηγορίας!!!!!!!) και μάλιστα υποστήριζα και θερμά τη μία ομάδα! (Μ' άρεσε, θα το ξανακάνω!)
  
• Έδωσα για πρώτη φορά εθελοντικά αίμα. (Το λάτρεψα, θα το ξανακάνω σίγουρα)
  

"Κάλλιο αργά, παρά ποτέ." που λένε...

Όλοι μας έχουμε πάρει κάποιες αποφάσεις στη ζωή μας, που αργότερα καταλάβαμε ότι ήταν λάθος.

Αλλά τι κάνουμε για αυτό…;

Είτε εμμένουμε στην απόφαση μας, και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό και τις συνέπειες.

Είτε προσπαθούμε να το αλλάξουμε, έστω και αργά, έστω και αν κοστίσει.

Γυρνάω πίσω για να διορθώσω μια απόφαση που είχα πάρει πριν περίπου 4 χρόνια, και ας μη γίνεται να αλλάξει η απόφαση (δυστυχώς η χρονομηχανή μας χάλασε), ίσως καταφέρω να αλλάξω το αποτέλεσμα.

Γιατί τότε όντας μικρή ακόμα, και χωρίς να ξέρω πραγματικά τι θέλω, διάλεξα τον εύκολο δρόμο. Ο οποίος σε συνδυασμό με άλλες λάθος επιλογές, όχι μόνο έγινε ανηφόρα, αλλά και με προορισμό που δε μου ταίριαζε!

Αλλά αν έμαθα κάτι από όλο αυτό είναι ότι πρέπει να ακολουθούμε αυτό που μας ενδιαφέρει, αυτό που μας αρέσει και αυτό που γουστάρουμε, και ας μοιάζει αβέβαιο.

Γιατί αν αρχίσουμε να συμβιβαζόμαστε στα θεωρητικά πιο εύκολα, στις προτιμήσεις των άλλων και στις καλές ευκαιρίες (ΝΑΙ ακόμα και σε αυτές), όταν έρθουν τα δύσκολα, αν δεν είναι πηγαία η αγάπη για αυτό που κάνεις, όσο και να προσπαθήσεις δύσκολα θα βρεις τη δύναμη και το κίνητρο να συνεχίσεις.

Καλώς ήρθες Φθινόπωρο!

Πόσο ωραίο είναι να βρέχει και εσύ να μη χρειάζεται να πας κάπου.
Που και να ήθελες βέβαια πως να πας με τόσες απεργίες (και διάβασμα...).
Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, γιατί και το διάβασμα γίνεται πιο ωραίο με τις σταγόνες τις βροχής να χτυπούν τα τζάμια!
Μ' αρέσει αυτός ο καιρός, και ας είναι λίγο μελαγχολικός
Αρκεί να μπορείς να κάτσεις μέσα...κάτω απ το πάπλωμα...ναι, τότε πραγματικά το διασκεδάζω!

Back again?

Διαμαρτύρονται άτομα (όχι πολλά, μη φανταστείτε) γιατί δε γράφω πια εδώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχα κάτι ιδιαίτερο για να μοιραστώ στο blog, και από το να γράφω βλακείες αποφάσισα να μη γράφω τίποτα.

Συγχρόνως η αλήθεια είναι ότι μου πέρασε το hype του blogspot και άρχισα να παραμελώ και τα blogs τα οποία διάβαζα. Τώρα πια δε μπαίνω σχεδόν ποτέ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά που γράφουν τα παιδιά μου είναι πια αδιάφορα. Η αποχή μου από τα blogs ήταν γενική δηλαδή.

Τελευταία όμως έχω αρχίσει και το ξανασκέφτομαι, και ίσως ξαναγίνω πιο συχνός ¨πελάτης¨…

Αντίο...

Ξύπνησα γιατί νόμιζα ότι έσκασε βόμβα...τόσο δυνατές είναι οι βροντές σήμερα!
Που να περίμενα ότι από το πρωί θα φανεί η μέρα...
Όταν το έμαθα έγινε χαλασμός,σαν μια μικρή συμπαράσταση...δεν ξέρω αν οι πιο πολλές σταγόνες ήταν δάκρυα ή βροχή...
Δεν θέλω να μιλήσω σε κανένα γιατί δε ξέρω τι να πω...
Αντίο γιαγιά και ας μη ζήσαμε πολλά μαζί!!!