Θέλω...

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθεια σου,κι όχι ν' αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις..πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου...
Χωρίς όρους!


Jorge Bucay

Καλά Χριστούγεννα!!!

Ο ''Χακίμ''...

Τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα,μέσα στο κλίμα των γιορτών και του καταναλωτισμού,ας σκεφτούμε και αυτούς που είναι λιγότερο τυχεροί...και από τον Άγιο Βασίλη δεν ζητάνε δώρα..αλλά κάτι που είναι αυτονόητο για εμάς...τροφή και νερό...
Είναι σίγουρο ότι αυτό δεν είναι αρκετό,και δεν θα τους λύσει όλα τα προβλήματα..αλλά θα ζωντανέψει και για αυτούς,έστω για λίγο,το "θαύμα" των Χριστουγέννων!!!

Η επιστροφή...

Γύρισα πίσω,μα είναι σα να μην έλειψα μια μέρα...
Όλα είναι ίδια...το μόνο που αλλάζει είναι τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στους δρόμους...
Αλλά ακόμα και εγώ,δεν θυμόμουν ότι όλα αυτά είχα να τα δω πάνω από 3 μήνες...σαν να μην τους έζησα...δεν ένιωσα ότι είχα φύγει...
Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα όπως αυτές που ζούσα για 18 χρόνια...και αυτές τις μέρες σκοπεύω να τις ζήσω έτσι...όπως πριν...θα πάω στα μέρη που πήγαινα...θα δω αυτούς που έβλεπα και μου έχουν λείψει τόσο πολύ...και θα πάρω δύναμη να ξεκινήσω μια δύσκολη εξεταστική...την πρώτη για μένα...

Ένας χρόνος χωρίς τον Αλέξη...

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια...
Μόνο να τον θυμόμαστε...

Νοσταλγία...

Έφυγα...
Λείπω σχεδόν δυο μήνες...
Πολλές φορές είναι σαν να μην έφυγα πότε...
Αλλά και άλλες που θα ήθελα να είμαι εκεί...
Απλά για μια βόλτα στη παραλία...
Δεν μετανιώνω που έφυγα...ήθελα να το κάνω...
Αλλά είναι λογικό να μου λείπουν αυτά που ζούσα για 18 χρόνια...
Και είναι πολλά..και σημαντικά...αυτά που με δένουν εκεί...
Για αυτό περιμένω τα Χριστούγεννα...για να γυρίσω πίσω...έστω και για λίγο...

Φεύγω...

Τα σημάδια της βροχής...

Βρέχει...βρέχει...δεν έχει σταματήσει εδώ και δύο μέρες!!!
Ίσως με αυτό το τρόπο,ο καιρός να θέλει να δείξει πιο πειστικά ότι το καλοκαίρι τελείωσε...
Και ειδικά για τους μαθητές,που σήμερα ξεκινάει η σχολική χρονιά!
Εγώ μετά από δώδεκα χρόνια δεν χρειαζόταν να πάω στον αγιασμό,όμως πήγα...πήγα για να πω αντίο σε όλα αυτά που έζησα εκεί,λίγο πριν ξεκινήσω μια καινούρια ζωή,τη φοιτητική!!!
Και ελπίζω ότι αυτή η βροχή έρχεται ακόμα για ένα λόγο,για να πάρει μαζί της όλα τα "κακά",ώστε αυτή η καινούρια ζωή να είναι υπέροχη,για εμένα αλλά και για όλους όσους ξεκινούν κάτι καινούριο!!!

Χαμογέλα!!!

Από σήμερα θα προσπαθήσω να εφαρμόσω τη παρακάτω φράση στη ζωή μου:

ΧΑΜΟΓΕΛΩ,γιατί δύο πράγματα δεν με τρομάζουν...
αυτά που αλλάζουν...και αυτά που δεν αλλάζουν..!

Χαμογελώ γιατί μεγάλωσα,χαμογελώ γιατί δεν άλλαξα...

Ντροπή!!!!

Όταν χρησιμοποιείς τέτοια συνθήματα σε ένα μπασκετικό αγώνα,ο οποίος είναι χαμένος λόγω της διαφοράς δυναμικότητας των δύο ομάδων,δείχνει ότι ο μόνος τρόπος να ακουστείς σαν ομάδα-χώρα είναι η πρόκληση με ένα τόσο χυδαίο τρόπο...
Πάντως θεωρώ επίσης ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιείς μία αθλητική διοργάνωση για να κάνεις πολιτική προπαγάνδα.

Χρόνια Πολλά!!!

Χρόνια πολλά Κωστάκη...

Αυτό το καλοκαίρι...

Τελειώνει σήμερα,τυπικά τουλάχιστον,το καλοκαίρι...και σιγά σιγά όλα ξαναβρίσκουν τούς κλασσικούς τους ρυθμούς.
Ελπίζω όλοι μας να έχουμε τις καλύτερες αναμνήσεις από αυτό το καλοκαίρι,οι οποίες θα μας κρατούν συντρόφια το φθινόπωρο και θα μας ζεσταίνουν το χειμώνα,που θα μας δίνουν δύναμη να ξεπερνάμε τις δυσκολίες,γιατί θα ξέρουμε ό,τι υπάρχει ο ήλιος κι ας κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και ό,τι το καλοκαίρι θα είναι πάλι εκεί να μας περιμένει να τον χαρούμε!
Βέβαια για αυτούς που αυτό το καλοκαίρι δεν ήταν το ιδανικό,δεν πειράζει...θα έρθει το επόμενο καλοκαίρι να τους αποζημιώσει,αλλά μην απορρίπτουμε και το χειμώνα...δεν ξέρουμε τι εκπλήξεις μπορεί να κρύβει...!

Πόσο ακόμα;;;

Ποιος ξεχνάει τις φωτιές στη Πελοπόννησο το 2007;
Για πόσο ακόμα τα καλοκαίρια μας θα τελειώνουν με την ανάμνηση μιας σοβαρής φωτιάς;
Πότε θα καταλάβουμε ότι δεν καταστρέφουμε μόνο το περιβάλλον αλλά,και τις ζωές μας;
Πώς αισθάνονται αυτοί που βάζουν τις φωτιές;
Πόσα έχουν μείνει για να κάψουν;
Έλεος πια...
Ας σεβαστούμε το περιβάλλον που ζούμε!
Δεν μας ανήκει,μας φιλοξενεί!!!

Στα υπόγεια είναι η θέα

Στίχοι: Γιώργος Θεοφάνους

Τα πιο ωραία πράγματα
έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις
και γίνονται τα θαύματα
όταν πάψεις να επιμένεις.
Τα πράγματα τα όμορφα,
όσο τα θέλεις χάνονται τυχαία,
κι ας ψάχνεις σε πολυόροφα,
στα υπόγεια είναι η θέα.

Υπομονή...ό,τι είναι να γίνει θα γίνει...

Αγάπη είναι

Στίχοι: Νίκος Καρβέλας

Αγάπη είναι,
να θες τον άλλον έτσι όπως είναι,
και να πιστεύεις πως
για σένα είναι το ιδανικό.

[...]

Γιατί αυτό που είμαι
είν' η αλήθεια
Αυτό που είμαι είν' η ζωή μου
Αυτό που είμαι σ' αγαπάει
Αυτό το τίποτα το κάτι,
αυτό μωρό μου είμαι εγώ,
εγώ...

Αυτό είναι η αγάπη...αυτό είναι η αλήθεια...

Αγάπησέ με

Στίχοι: Ναταλία Γερμανού

Αγάπησέ με μια φορά γι αυτό που είμαι
στη φαντασία σου μη ψάχνεις να με βρεις.
Αγάπησέ με μια φορά, ό,τι κι αν είμαι
είμαι ο χτύπος μιας καρδιάς αληθινής.

No comments...

Με τόσα ψέματα

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν
οι λέξεις
πώς να σου πω το σ' αγαπώ
να το πιστέψεις...!

Ποίος φταίει που οι λέξεις έχασαν το νόημα τους;
Γιατί αλλοιώνουμε το νόημα τους;
Γιατί δεν πιστεύουμε πια σε αυτές;

Άσε με να κάνω λάθος

Στίχοι: Ανδρέας Τσιλιφώνης

Άσε με να κάνω λάθος
Μη παριστάνεις το Θεό
Δεν μ' αρέσουν οι σωτήρες
Δε γουστάρω να σωθώ
Δεν πειράζει αν μετά θα μετανιώσω
Δεν τρέχει τίποτα αν διπλά θα κουραστώ
Δεν με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω
Αφού ξέρω πώς έπαιξα και 'γω

Άσε με να κάνω λάθος,πως αλλιώς θα μάθω;
Άσε με να ζήσω!!!

Ανθρωπάκι

Στίχοι: Δημήτρης Βασαλάκης

Άνθρωπε ανθρωπάκι μου μικρό
μην περιμένεις πια εδώ
κανείς δε θα ‘ρθει να σε σώσει

Ένα μονάχα θα σου πω
ό,τι δεν πάρεις μοναχός
κανείς δε θα ‘ρθει να στο δώσει

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα μόνο στον εαυτό μας μπορούμε να στηριχτούμε...

Ο καθρέφτης

Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς

Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη
που μ'εμποδίζει ότι είναι πίσω του να δω
δεν έχω δει ποτέ μου πιο μεγάλο ψεύτη
και το χειρότερο,είναι όμοιος εγώ...

Δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι,
δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό
Όσοι μου λένε "φίλε όπως είσαι μείνε"
είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
ένα καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου...

Αντανακλά αυτά που θέλουν οι γυναίκες
κι έτσι τις πείθει ότι είμαι το άλλο τους μισό
μπροστά του γδύνονται του λεν(ε) γλυκές κουβέντες,
πίσω απ'το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ

Κάνει παιχνίδι ως και με τα πρότυπά μου
τις θείες φωνές που μου μιλούσανε παιδί
τις φέρνει απέναντι μου και στα κυβικά μου
πάω να τις φτάσω και τσουγκρίζω στο γυαλί

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
ένα καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου...

Ξέρω πως όλοι πια πιστεύουν σε καθρέφτες
σε οθόνες σε φωτοτυπίες και προβολείς
μέχρι παιχνίδια έχουν βγάλει που οι παίκτες
ζουν σε μια γυάλα και τους βλέπουμε όλοι εμείς

Μα εγώ θα κάνω τον καθρέφτη μου κομμάτια
ξέρω ότι αυτό που κρύβει πίσω του είσαι εσύ
εσύ που ψάχνεις μεσ' τα μαύρα σου τα μάτια
να καθρεφτίζεις μόνο εμένα στην ζωή

Δεν μπορούσα να διαλέξω ένα μόνο κομμάτι,όλο το τραγούδι λέει αλήθειες...

Εγωκεντρικός

Στίχοι: Ισαάκ Σούσης

Κι αν είμαι εγωκεντρικός
εγώ είμαι ολόκληρος μωρό μου
γι' αυτό μπορώ και σ' αγαπώ
σαν εαυτό μου
Δεν είσαι τ' άλλο μου μισό
εγώ μισώ ό,τι χωρίζει
είσαι το άλλο μου εγώ
αυτό που γουργουρίζει

Μήπως τελικά πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε το άλλο μας μισό,και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας ολόκληρο;

Ό,τι δεν έχεις

Στίχοι: Θοδωρής Μαραντίνης

Ό,τι δεν έχεις είναι αυτό που δε χρειάζεσαι
ό,τι δεν έχεις δεν αξίζει ν΄αγαπάς
ό,τι χαρίζεις είναι αυτό που θα μοιράζεσαι
κι ό,τι σου λείπει μεσ΄τα χέρια το κρατάς

Πόσο πιο ευτυχισμένοι θα ήμασταν αν το πιστεύαμε πραγματικά;

Καινούρια ιδέα!!!

Μιας και το έκανα χτες και μου άρεσε,και επειδή είναι και καλοκαίρι και τα πράγματα είναι πιο χαλαρά,σκέφτηκα να ανεβάσω κάποια τραγούδια,των οποίων οι στίχοι έχουν ένα πιο ιδιαίτερο νόημα...κατά την άποψη μου τουλάχιστον...

Υ.Γ. Αν θέλετε μπορείτε να μου προτείνετε και εσείς κάποια...

Αλήτισσα Ψυχή

Στίχοι: Βάγια Καλαντζή

Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δε πονάω
Ξέρω να αντέχω και να κλείνω μια πληγή
Κι αν δεν αξίζει κάτι πάντα προσπερνάω
Είμαι απ’ τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή

Έχω αλήτισσα ψυχή και δε φοβάμαι
μπορώ και κάνω κάθε μέρα νέα αρχή
για ότι τέλειωσε ποτέ μου δε λυπάμαι
ξέρω να ζω γιατί έχω αλήτισσα ψυχή

Μήπως μερικές φορές βοηθάει να έχουμε "αλήτισσα ψυχή";

Περιμένοντας το τέλος...ή μια καινούρια αρχή...;

Όλα στη ζωή έχουν ένα τέλος,ακόμα και οι σχέσεις φθείρονται/χάνονται,για αυτό όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο πιο λίγο πονάμε. Δεν μπορείς να τις συντηρήσεις μόνος σου,όσο και αν το θες. Ο θάνατος υπάρχει για να μας κάνει να εκτιμάμε τη ζωή. Έτσι υπάρχει και το τέλος στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων,για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε,να αισθανθούμε,να χαρούμε όσο πιο πολύ μπορούμε,όσο αυτή είναι ζωντανή. Είναι ένας διαρκής αγώνας που αν χάσεις πρέπει να παραδεχθείς την ήττα σου και να ψάξεις για καινούριες "μάχες",και όχι να θρηνείς τα θύματα...Γιατί τελικά το θύμα θα είσαι εσύ!

Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες...

Ο Γιάννης έφυγε,η Πόπη τον θυμάται,και όσο τον θυμάται θα ζει ο πρίγκιπας της. Το θέμα είναι να μη ξεχάσει ότι αυτή συνεχίζει να ζει...

Υ.Γ. Ποπίτσα είμαστε μαζί σου...

Ο Σωκράτης Μάλαμας στο Ρέθυμνο...

Χθες πήγα στη συναυλία του Μάλαμα στο Ρέθυμνο. Το θέατρο "Ερωφίλη" ήταν γεμάτο,και ο κόσμος βρισκόταν ακόμα και πάνω στη σκηνή,σχεδόν σε μισό μέτρο απόσταση από το Μάλαμα.
Η έναρξη ήταν προγραμματισμένη για τις 21.30,και το πολύ να καθυστέρησε 10 λεπτά.
Ο ίδιος ο Μάλαμας ήταν υπέροχος σε καθήλωνε από τη πρώτη στιγμή,με την αυθεντικότητα και την απλότητα της εμφάνισης του. Φορούσε απλά ένα τζιν και ένα T-shirt,και καταλαβαίνεις ότι αυτό που ήθελε να αναδείξει ήταν μόνο η μουσική του! Ήταν πολύ επικοινωνιακός με το κόσμο. Μιλούσε και ενδιαφερόταν για το αν ακούγεται καλά ακόμα και σε αυτούς που ήταν πίσω από τη σκηνή. Πραγματικά ενδιαφερόταν ο κόσμος να περάσει καλά. Τι κι αν έκανε αποφώνηση στις δώδεκα,ο κόσμος κατάφερε να τον κρατήσει ως τις μία,να τραγουδάει μόνο με τη συνοδεία της κιθάρας του!
Όσον αφορά εμένα,πέρασα πάρα πολύ καλά και αν και δεν γνώριζα τα περισσότερα τραγούδια του,δεν βαρέθηκα καθόλου.Η ερμηνεία του και η μπάσα φωνή του,έχουν κάτι που δε σε αφήνει ασυγκίνητο. Αν δεν ήταν και η μπροστινή μου,που κατά τη διάρκεια της "Πριγκιπέσσας" θυμήθηκε να μας δείξει της χορευτικές της ικανότητες,με αποτέλεσμα εγώ να μη βλέπω τίποτα,να εκνευρίζομαι και στην ουσία να μην ακούσω καν το τραγούδι,θα ήταν όλα τέλεια.Αλλά αυτό με χάλασε πολύ,γιατί στην ουσία αυτό το κομμάτι είχα πάει να ακούσω.

Υ.Γ.Δεν ξέρω αν ο Μάλαμας δεν συνηθίζει να δίνει αυτόγραφα. Αλλά ίσως θα μπορούσε να βρει ένα πιο κομψό τρόπο να το δείξει και όχι να εξαφανιστεί...

Είναι τελικά όλα όσο πονηρά όσο φαίνονται;

Δείτε το παρακάτω video και θα καταλάβετε...

Πράγματα που το κινητό σου μπορεί να κάνει (και που εσύ δεν γνωρίζεις)!!!

1. Ο αριθμός ανάγκης για όλον τον κόσμο είναι: 112. Αυτός ο αριθμός μπορεί να πληκτρολογηθεί ακόμη και αν το κινητό σου είναι μπλοκαρισμένο.

2. Κλείδωσες το αυτοκίνητο ξεχνώντας τα κλειδιά μέσα ενώ βρίσκεσαι μακριά από το σπίτι όπου φυλάς άλλα? Θα τηλεφωνήσεις με το κινητό σου σε κάποιον στο σπίτι ο οποίος θα πλησιάσει στο τηλέφωνο το control των κλειδιών και εσύ το κινητό σου στην πόρτα του αυτοκινήτου και αμέσως θα ανοίξουν οι ασφάλειες.
Το ίδιο ισχύει και για το πορτμπαγκάζ.
Δοκίμασέ το!

3. Εξαντλήθηκε η μπαταρία του κινητού σου?
Όλα τα κινητά έχουν μια ρεζέρβα φόρτωσης της μπαταρίας τους που, πληκτρολογώντας *3370#, αυτόματα ενεργοποιείται δίνοντάς σου ακόμη και 50% πρόσθετο γέμισμα.
Όταν θα επαναφορτίσεις το κινητό σου, αυτόματα θα επαναφορτιστεί και η ρεζέρβα.

4. Τι να κάνεις αν σου έκλεψαν το κινητό? Οι έμποροι κινητών διατηρούν κρυφή αυτήν την πληροφορία ώστε ο κλέφτης να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της κινητής τηλεφωνίας και να καταναλώνει και παράλληλα, το θύμα της κλοπής, να αγοράσει άλλο κινητό και να συνεχίσει και αυτό να καταναλώνει. Είναι ανάγκη να αποκτήσεις το serial number του κινητού σου. Πληκτρολόγησε *#06# και στην οθόνη σου θα εμφανιστεί ένας κωδικός. Αυτός ο κωδικός, μοναδικός στον κόσμο, είναι το serial number του κινητού σου. Σημείωσέ τον και φύλαξέ τον κάπου.

Αν σου κλέψουν το κινητό, ειδοποίησέ τον παροχέα σου και δώστου αυτό τον αριθμό. Αυτό σημαίνει ότι το κινητό σου θα μπλοκαριστεί τελείως ακόμη και αν ο κλέφτης αλλάξει την κάρτα SIM.

Πιθανόν να μην ανακτήσεις το κινητό σου αλλά τουλάχιστον θα έχεις τη βεβαιότητα ότι ο κλέφτης δεν θα το χρησιμοποιήσει ποτέ.
Το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ είναι ότι αν όλοι το εφαρμόσουμε αυτό,
η κλοπή κινητών είναι κάτι το τελείως άχρηστο.

Πηγή

20 Ιουλίου 1974

Αν και θα ήταν πιο αναμενόμενο να μπει ο τίτλος "Δεν ξεχνώ",μιας και έχει συνδεθεί με αυτό το γεγονός...θεωρώ πιο σωστό αυτός ο τίτλος να μπαίνει από αυτούς που το έζησαν,και το ζουν ακόμα,γιατί είναι αυτοί που πραγματικά ξέρουν την πραγματική έννοια της φράσης...
Εγώ έχω πάει μόνο μία φορά στη Κύπρο,αλλά την λάτρεψα από την πρώτη στιγμή,και έχοντας βιώσει συναισθήματα που δεν περίμενα όταν είδα από κοντά την πράσινη γραμμή,δεν θα μπορούσε να με αφήσει ανεπηρέαστη αυτό το γεγονός
Όμως επειδή οι γνώσεις μου είναι περιορισμένες τα παρακάτω είναι αναδημοσίευση.

20 Ιουλίου 1974. Είναι η μέρα που ο χρόνος για την Κύπρο σταματά. Είναι η μέρα που αλλάζει τον ρουν της ιστορίας γι’ αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος. Είναι η μέρα που από την έλευσή της και μετά, τίποτα σε αυτό το νησί δεν θα είναι όπως προηγουμένως. 20 Ιουλίου 1974-20 Ιουλίου 2009: Τριάντα πέντε χρόνια μετά, ο εφιάλτης του πικρού εκείνου καλοκαιριού ζωντανεύει ξανά, τα βήματα της μπότας του Τούρκου κατακτητή ηχούν και πάλι στ’ αφτιά μας…Κι εμείς, μέσα από τις αναμνήσεις του έφεδρου τότε καταδρομέα της 33ης Μοίρας Καταδρομών Νεοπτόλεμου Κότσαπα, όπως αποτυπώνονται στο βιβλίο του «ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΕΑΛΩ», επιστρέφουμε πίσω στο χρόνο, σ’ εκείνο το μαύρο πρωινό της 20ής Ιουλίου 1974. Ο Νεοπτόλεμος Κότσαπας ξεδιπλώνει τις μνήμες του και αφηγείται με παραστατικό τρόπο τις τραγικές εκείνες στιγμές, τις πρώτες ώρες του μαρτυρίου, του Γολγοθά που άρχιζε για την Κύπρο και τους κατοίκους της. Ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει…


Έτσι ξεκίνησε η τουρκική εισβολή
«Από τις 5.30΄ η ώρα το πρωί του Σαββάτου, 20 Ιουλίου 1974, η πόλη της Κερύνειας στην περιοχή του φρουρίου και οι εγκαταστάσεις ραδιοεπισήμανσης της Εθνικής Φρουράς, που βρισκόντουσαν στην περιοχή του Κορμακίτη, δέχονται απρόσμενα και απροκάλυπτα τους πρώτους βομβαρδισμούς των τουρκικών αεροπλάνων, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα πλήττονται και από θαλάσσης με κανονιοβολισμούς. Στη συνέχεια, με το ξημέρωμα της μέρας το κακό γενικεύεται και οι βομβαρδισμοί επε­κτείνονται σ' ολόκληρη την επαρχία της Κερύνειας.
Οι Τούρκοι εστιάζουν την πολεμική τους δραστηριότητα μέσα σε μια λωρίδα μήκους 20 χιλιομέτρων και πλάτους τεσσάρων, βόρεια του Πεντα­δακτύλου, από την πόλη της Κερύνειας μέχρι την παραλιακή περιοχή των Πανάγρων. Επίκεντρο των βομβαρδισμών παραμένουν κυρίως οι παρα­λιακές περιοχές του Αγίου Γεωργίου Κερύνειας, το στρατόπεδο του 251ου Τάγματος Πεζικού, που βρίσκεται δυτικά της Κερύνειας και δυτικότερα οι περιοχές Πικρό-Νερό, 5-Μίλι, 6-Μίλι, Ζέφυρος, Αχειροποίητος και Αϊρκώτισσα, που βρίσκονται εντός των δημοτικών ορίων των κοινοτή­των Καραβά και Λαπήθου. Οι κάτοικοι της περιοχής ξυπνούν έντρομοι και πανικοβλημένοι, και προσπαθούν να σωθούν χωρίς να λαμβάνουν έστω και τα στοιχειώδη και ελάχιστα μέτρα αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας. Κανένας δεν πιστεύει στο τι βλέπει και τι ακούει, μα κανένας δεν είναι σε θέση να προβλέψει για το τι πρόκειται να επακολουθήσει.


Η κατάταξη
Στις 6.30' έφυγα από το σπίτι μου μαζί με δυο φίλους και γείτονές μου κατευθυνόμενοι προς τον Αστυνομικό Σταθμό της Λαπήθου, για κατ' αρχήν κατάταξη και ενημέρωση. Πηγαίνοντας πεζοί στο κέντρο της κωμόπολης σε χώρο μεταξύ της εκκλησίας του Τιμίου Προδρόμου και του τουρκικού τεμένους της «πάνωτζιαμής», πήραμε την πρώτη γεύση του πολέμου, όταν μια οβίδα από πλοίο μας έκοψε το δρόμο. Ανατίναξε τα πάντα γύρω μας, ενώ εμείς σωθήκαμε από θαύμα. Περνώντας μέσα από τα ερείπια και τους μαύρους καπνούς συνεχίσαμε το δρόμο μας, πιο προσεκτικοί αυτή τη φορά. Σε λίγο φθάνουμε στον Αστυνομικό Σταθμό, όπου στο μεταξύ είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος. Οι πάντες ήσαν κατα­τρομαγμένοι, πανικοβλημένοι και αμήχανοι να αντιδράσουν απέναντι στην κατάσταση που δημιουργήθηκε και συνεχώς επεδεινώνετο. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ευθύνη του Σταθμού είχαν στα χέρια τους γνωστά άτομα, που προσπαθούσαν μέχρι εκείνη τη στιγμή να βοηθήσουν στην εδραίωση του προηγηθέντος πραξικοπήματος. Ζητήσαμε όπλα, αλλά δυστυχώς δεν είχαν να μας δώσουν, μα ούτε και καταφέραμε να ενημερωθούμε ή να πληροφορηθούμε οτιδήποτε το σχετικό για την επικρατούσα κατάσταση.
Μέσα από τη σύγχυση και τον πανικό, αποφασίσαμε να κινηθούμε ανατολικά, με κατεύθυνση την πόλη της Κερύνειας. Γίναμε ομάδα δέκα ατόμων, στοιβαχτήκαμε πάνω σε μικρό ιδιωτικό φορτηγάκι με τον εθελοντή οδηγό και ιδιοκτήτη του, που προθυμοποιήθηκε να μας μεταφέρει. Ξεκινήσαμε με βάση το αρχικό μας σχέδιο. Μέχρι στιγμής, παρά την κρισιμότητα της κατάστασης, παραμέναμε εντελώς άοπλοι και συνεχώς εκτεθειμένοι στα τουρκικά πυρά και τους κινδύνους.


Αρχίζει η απόβαση
Ανύποπτοι και εντελώς ανυποψίαστοι στις 7.15' το πρωί περάσαμε από το σημείο του 5-Μίλι. Μετά από δέκα λεπτά ο χώρος αυτός έμελλε να γίνει το «Βατερλώ» της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου. Στις 7.25΄ οι Τούρκοι απέκοψαν το δρόμο και η απόβαση είχε ήδη αρχίσει. Έφεδροι και πολίτες, που μας ακολουθούσαν, καθώς και όσοι επεχείρησαν να περάσουν το σημείο του 5-Μίλι, κτυπήθηκαν απροειδοποίητα και κατατροπώθηκαν μαζί με τα οχήματά τους. Για τους άτυχους περαστικούς, τους ευρισκόμενους στην περιοχή για οποιοδήποτε λόγο, η επιλογή των Τούρκων είναι μια και μοναδική. Αιφνιδιασμός, θάνατος και εξόντωση χωρίς χρονοτριβή, μόνο έτσι μπορεί να επιτύχει και να εδραιωθεί η απόβαση σ' αυτό το κρίσιμο και αρχικό στάδιο. Σε μικρό χρονικό διάστημα, συντρίμμια και πτώματα ήσαν διάσπαρτα και εγκαταλειμμένα παντού. Ήταν τα πρώτα ανυποψίαστα θύματα της τουρκικής εισβολής και, όπως θα δούμε στη συνέχεια, η περισυλλογή και η ταφή τους σε ομαδικούς τάφους στη γύρω περιοχή καθυστέρησε τρεις ολόκληρες μέρες.


Δημιούργησαν προγεφύρωμα
Με αυτά τα δεδομένα και τα συμβάντα, και από τις μαρτυρίες που επακολούθησαν εκατέρωθεν, επίσημη ώρα της τουρκικής εισβολής καταγράφεται πλέον η ώρα 7.25' το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, Σάββατο. Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι από αδιάψευστες μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, της μεγάλης απόβαση ηγήθηκε μικρότερη από το βράδυ της Παρασκευής 19ης Ιουλίου. Συγκεκριμένα, μέσα από το χάος του πραξικοπήματος, που επικράτησε προηγούμενες μέρες, οι Τούρκοι κατάφεραν κρυφίως και αφανώς να αποβιβάσουν σημαντική δύναμη πεζοναυτών, ελαφρώς εξοπλισμένη με όπλα και τηλεπικοινωνιακά μέσα. Η εν λόγω δύναμη, προγεφύρωμα, διεκπεραιώθηκε στους χώρους γύρω από το 5-Μίλι και με κάθε μυστικότητα ενημέρωνε και καθοδηγούσε τις χερσαίες αποβατικές δυνάμεις, που βρισκόντουσαν στην απέναντι πλευρά μέσα στη θάλασσα. Σε καμιά περίπτωση δεν εκδηλώθησαν, παρόλο που έλεγχαν τα πάντα, αφήνοντας ακόμη και το δρόμο ελεύθερο για σκοπούς παραπλάνησης. Οι πολύ ολίγοι κάτοικοι της περιοχής και οι τυχόν περίοικοι, που τους άκουσαν και τους αντελήφθησαν, δεν συνειδητοποίησαν περί τίνος πρόκειται, απεναντίας, μέσα στα πλαίσια της διάλυσης, του φόβου και της αναρχίας που επικράτησε μετά το πραξικόπημα, τέτοιες ένοπλες κινήσεις, παράλογες και παράνομες πράξεις και καταστάσεις ήσαν πλέον καθημερινό φαινόμενο, ο δε κόσμος έμενε σιωπηλός και απαθής, φοβούμενος τυχόν εκδίκηση. Η δύναμη του προγεφυρώματος συνεχώς κατηύθυνε τις χερσαίες αποβατικές δυνάμεις, αναλαμβάνοντας δράση και κάλυψη την κατάλληλη στιγμή ταυτόχρονα, όταν τα αποβατικά σκάφη προσήγγισαν την ακτή και άρχισαν την αποβίβαση. Η ενεργοποίησή της ήταν άμεση και αποτελεσματική, και εκδηλώθηκε στην πιο κατάλληλη στιγμή, εξ ου και η επιτυχία της επιχείρησης»…


Ανύπαρκτες εστίες ελληνικής αντίστασης
«Η διοχέτευση των τουρκικών δυνάμεων προς την ξηρά είναι συνεχής και ασταμάτητη. Η ανάπτυξη και η διασπορά των δυνάμεων γίνεται στην απέναντι δενδροφυτεμένη περιοχή, εκτάσεως τεσσάρων τετραγωνικών μιλίων, με σχετική πλέον ευκολία. Οι ελάχιστες και σχετικά ανύπαρκτες εστίες ελληνικής αντίστασης εξουδετερώνονται πλήρως σ' αυτό το στάδιο και οι Τούρκοι γίνονται κυρίαρχοι του παιχνιδιού και του χώρου. Κάθε λεπτό που περνά, οι αποβατικές δυνάμεις αυξάνονται αριθμητικά και βελτιώνονται ποιοτικά, ενώ τα αποβατικά σκάφη συνωστίζονται κυριολεκτικά στο μικρό θαλάσσιο χώρο του 5-Μίλι, προσπαθώντας να αποβιβάσουν περισσότερο στρατό σε ελάχιστο χρόνο. Κατά τις πρώτες κρίσιμες ώρες, μεγάλη σύγχυση και αβεβαιότητα επικρατεί στην περιοχή. Φανερά, άφοβα και ανενόχλητα, οι Τούρκοι αποβιβάζονται συνεχώς και ισχυροποιούν τις θέσεις τους, ενώ εμείς, αμέριμνοι, ως εκ θαύματος περάσαμε ανάμεσά τους στοιβαγμένοι πάνω στο μικρό φορτηγάκι, φθάνοντας στο στρατόπεδο του 251 Τάγματος Πεζικού, λίγο έξω από την Κερύνεια. Εκεί χρεωθήκαμε το πρώτο μας όπλο, ένα τυφέκιο Νο 4 παλαιάς γενιάς και τεχνολογίας (κατασκευή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου) μαζί με μικρό αριθμό σφαιρών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο διαθέσιμος αριθμός των όπλων ήταν πολύ περιορισμένος, η ζήτησή τους αρκετά μεγάλη, ενώ μερικά από αυτά παρουσίαζαν και λειτουργικά προβλήματα. Αργότερα τα όπλα τέλειωσαν, με αποτέλεσμα εκατοντάδες έφεδροι να περιφέρονται στην περιοχή άοπλοι και άσκοπα περιπλανώμενοι, ενώ η έλλειψη αξιωματικών ήταν εμφανέστατη. Μέσα στο στρατόπεδο υπήρχε μεγάλη ακαταστασία, παντελής αδιαφορία και καθόλου διοικητική μέριμνα, και βασικά υπήρχε στην περιοχή ελάχιστος αριθμός χαμηλόβαθμων αξιωματικών, που ήταν αδύνατο να ανταποκριθούν σωστά και να ελέγξουν την κατάσταση. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 251ο Τάγμα Πεζικού ήταν η μεγαλύτερη και πιο αξιόμαχη δύναμη άμεσης επέμβασης και προστασίας της Κερύνειας, σε περίπτωση πολέμου»…

Facebook

Είναι πλέον γνωστό ότι το facebook έχει επηρεάσει πάρα πολύ τις ζωές των ανθρώπων και έχει δώσει νέα μορφή στην επικοινωνία. Έτσι δεν θα ήταν λογικό να αφήσει ανεπηρέαστη και τη μουσική...
Για αυτό και κατά καιρούς εμφανίζονται καινούρια τραγούδια με αυτό το θέμα και κυρίως σατυρικό χαρακτήρα...
Μερικά δείγματα είναι τα παρακάτω...

Καλοκαίρι...

Είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού

και το θερμόμετρο έχει φτάσει στα ύψη...
Με αυτό τον ήλιο το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι..
να χαλαρώσουμε και μα ξεκουραστούμε ...
Τι πιο δροσερό και καλοκαιρινό,από μια βόλτα στη θάλασσα
για μπάνιο ,παιχνίδια στην άμμο
και ηλιοθεραπεία...
μέχρι το ηλιοβασίλεμα ...

Ό,τι αξίζει είναι οι στιγμές...

Οι στιγμές που ζούμε είναι πολύτιμες,καλές ή κακές...
δεν είμαι υπέρ αυτών που θέλουν να ξεχνούν μεγάλες ή μικρές περιόδους της ζωής τους,μόνο και μόνο επειδή πόνεσαν ή δεν ήταν αυτό που περίμεναν...
Αυτές οι στιγμές διαμορφώνουν αυτό που είμαστε,γίνονται κομμάτι του εαυτού μας. Πώς μπορείς να απαρνηθείς ένα κομμάτι του εαυτού σου;
Ακόμα και όταν πονάει το χέρι σου,δεν το κόβεις,απλά προσπαθείς να το γιατρέψεις...
Έτσι μπορείς να ''γιατρέψεις'' μια στιγμή με μία καλύτερη...
Άλλωστε τι θα ήταν το παρόν και το μέλλον,αν δεν υπήρχε το παρελθόν να σου δίνει κίνητρο να βελτιωθείς και δύναμη να συνεχίσεις...

Λάθος είναι να μη ζεις!!!

Μία είναι η πραγματική δυστυχία για τον άνθρωπο,να μην εκμεταλλεύεται την ελευθερία του!
Η δύναμη της επιλογής και της απόφασης είναι πολύ σημαντική και κάποιοι δεν την εκμεταλλεύονται
Κάποιοι παρασύρονται,δυστυχώς,από τη δύναμη της μάζας. Ακολουθούν το πλήθος και ορίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις επιλογές και τις απόψεις ων άλλων,για να έχουν τη σιγουριά της αποδοχής.
Ο φόβος της κριτικής και του σχολιασμού από τους άλλους,αποτρέπουν τη δραστηριοποίηση των ατόμων. Η επιλογή της αφάνειας είναι πιο ασφαλής για αυτούς. Η γνώμη των άλλων υπερισχύει από τη δική τους. Σκέφτονται πάντα τη γνώμη των άλλων,αλλά με τη δική τους τι γίνεται;Γιατί υποτιμάται η δύναμη της;
Η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου,στις πράξεις και στις επιλογές σου,και ο περιορισμός της επιρροής των άλλων,δεν αποτελεί εγωιστική συμπεριφορά. Ακόμα και όταν καταλήξει σε λάθος,δεν έχει σημασία Τα λάθη είναι για να γίνονται,για να μπορείς να τα εκμεταλλευθείς και να μάθεις από αυτά. Βέβαια,το θέμα είναι να είναι τα δικά σου λάθη και όχι τα λάθη στα οποία σε οδήγησαν άλλοι..Για να μην υπάρχει το άλλοθι και η αποφυγή της ευθύνης,άλλα και για να μη μείνεις με την απορία,και ίσως και το απωθημένο,για το τι θα γινόταν αν είχες κάνει αυτό που ήθελες.

1η Ιουλίου...

Έφτασε λοιπόν η μέρα που το κάπνισμα θα απαγορεύεται στους δημόσιους χώρους δια νόμου.
Αυτό για κάποιους είναι ευχή και για κάποιους κατάρα...
Και το τελευταίο δεν το λέω μόνο για τους καπνιστές αλλά και για τους επιχειρηματίες.
Εν πάση περιπτώσει,δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει όλο αυτό,γιατί εμείς οι Έλληνες δεν το έχουμε και πολύ με τους νόμους και όλο και κάτι θα σκαρφιστούμε για να κάνουμε τη δουλειά μας...
Αλλά είναι μια αρχή για να γίνει κάτι.
Δεν είναι μόνο ο σεβασμός προς τους μη-καπνίζοντες,αλλά και η ελάττωση αυτής της κακής συνήθειας από τους ήδη καπνίζοντες . Ακόμα και η αποφυγή μερικών τσιγάρων στη μέρα μπορεί να βοηθήσει,και μαζί με τη θέληση ίσως οδηγήσει στην οριστική διακοπή του!
Εμένα ως μη-καπνίστρια,ή ακόμα και αντικαπνίστρια σε λογικά πλαίσια,με βολεύει αυτό. Πάντως θα αρχίσω να χαίρομαι μόνο αν δω ότι υπάρχουν αποτελέσματα!

Η ώρα της απόφασης...

Από αύριο και μέχρι της 20 Ιουλίου,όλοι όσοι συμμετείχαν στις πανελλήνιες εξετάσεις πρέπει να συμπληρώσουν το μηχανογραφικό τους...
Η απόφαση της σχολής που θα επιλέξουν δεν είναι για όλους εύκολη...
Μπορεί κάποιοι να είχαν από την αρχή ένα στόχο,αλλά για άλλους,όπως και για μένα,που περίμενα τα αποτελέσματα για να κάνω την επιλογή μου,είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα!
Πάντως από ό,τι ακούμε,οι βάσεις θα ανέβουν πάρα πολύ,και ακόμα και αυτοί που πιστεύουν ότι πιάνουν τη σχολή που θέλουν,ίσως τελικά απογοητευθούν..
Εγώ να ευχηθώ σε όλους τους υποψήφιους καλή επιτυχία και να περάσουν εκεί που θέλουν,γιατί είναι κάτι που ζω και εγώ και ξέρω πως είναι και πόσο άγχος έχουμε όλοι μας...

Πέθανε ο Michael Jackson...

Μπορεί να μην ήταν από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές και να μην άκουγα τα τραγούδια του...αλλά όπως όλοι λίγο πολύ,ξέρουμε πολλά από αυτά και αναγνωρίζουμε πόσο μεγάλος star ήταν και ότι υπήρξε είδωλο για πολλούς ανθρώπους ακόμα και μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του.
Ακόμα και τώρα,δύσκολα θα χάσει τον τίτλο του ''Βασιλιά της Pop".
Αυτά που έκανε στο τομέα της μουσικής και του θεάματος,ήταν σπουδαία...
Αλλά κάποιες άλλες επιλογές,που είναι γνωστές και δεν χρειάζεται να τις αναφέρω είναι πολύ πιθανό να τον οδήγησαν εδώ...
Δεν θα τις κρίνω...αλλά είναι κρίμα για έναν άνθρωπο με τόσο ταλέντο και αναγνώριση από τους άλλους,να μην αποδέχεται ο ίδιος τον εαυτό του...
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο...
Ήταν ένα μεγάλο σοκ για όλους μας....

The Gabby Awards

Στις 19 Ιουνίου 2009 έγιναν τα πρώτα Gabby Awards στο Chicago της Αμερικής.
Τα Gabby Awards δημιουργήθηκαν για να τιμήσουν τους καλύτερους Έλληνες της Αμερικής που έχουν διακριθεί σε διάφορους τομείς,αλλά και αποτέλεσαν παράδειγμά για τους υπόλοιπους ομογενείς.
Υπήρχαν οχτώ (8) κατηγορίες βραβείων,όπου οι υποψήφιοι βραβεύθηκαν για την προσφορά τους στις τέχνες,τον αθλητισμό,την πολιτική,κ. α.
Μετά την τελετή ακολούθησε η διασκέδαση,όπου είχαν προσκληθεί να συμμετάσχουν:
η Γλυκερία

και ο Κώστας Καραφώτης

Κλείσε τα μάτια...

Τελικά ποιος είναι ο πιο σωστός δρόμος,αυτός της καρδιάς ή του μυαλού;
Πού πρέπει να βασίζεσαι για να παίρνεις αποφάσεις,στη λογική του μυαλού ή στον παρορμητισμό της καρδιάς;
Στα πρέπει ή στα θέλω;
Δε νομίζω ότι υπάρχει ακριβής απάντηση σε αυτό...
Πάντως ποτέ δεν θα ξεχάσω κάτι που είχα διαβάσει...

Listen to your heart,
but follow your mind...
This is the road to happiness!!!

Επιτέλους πραγματικότητα!!!

Το όνειρο της Μελίνας Μερκούρη,αλλά και ολόκληρου του ελληνισμού έγινε πραγματικότητα!
Το μουσείο της Ακρόπολης,άνοιξε χτες τις πόρτες του!
Το μόνο που μένει τώρα είναι να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα εκεί που ανήκουν...

Η αρχή...

Μετά από αρκετό καιρό,πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μου να αποκτήσω και εγώ το δικό μου blog.Τώρα που το κεφάλαιο σχολείο έκλεισε,νομίζω ήρθε η ώρα...
Όσον αφορά τον τίτλο,δεν είναι ένδειξη εγωκεντρισμού,αλλά ένα συναίσθημα που αγαπάμε πολύ...
Δεν θα υπάρχει συγκεκριμένο θέμα στις αναρτήσεις,αλλά το υλικό θα έχει σχέση με διάφορα θέματα της επικαιρότητας,και δικές μου σκέψεις....
Η συνέχεια στις επόμενες αναρτήσεις...