Τι να πώ...

Προσπαθώ να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα και μπερδεύουν άλλα...
Η μέρα όμως που περίμενα είναι πιο κοντά από ποτέ!!!

Η ώρα της γης

Όλοι πρέπει να συμμετέχουμε...κλείνουμε για μια ώρα όλα τα φώτα και τις ηλεκτρικές συσκευές στο σπίτι μας!!!



Σάββατο 27 Μαρτίου στις 20:30

Περισσότερα εδώ.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!!!

Σιγά μη γλίτωνα...

Και πάνω που λες πως έφτιαξε ο καιρός και βγήκε ο ήλιος...εγώ κατάφερα να αρρωστήσω...
Τόσο καιρό δεν είχα πάθει τίποτα,ακόμα και με το λαιμό μου που έχω συχνά πρόβλημα,το πέρασα πολύ ελαφριά...
Μέχρι χτες το βράδυ που άρχισε να με ψιλοενοχλεί...ε,σήμερα είμαι χάλια...και δυστυχώς δεν είναι μόνο ο λαιμός μου...
Και βρήκε και αυτό περίοδο...τώρα που ετοιμάζομαι να φύγω...
Αλλά εντάξει...δεν γκρινιάζω άλλο...θα μου περάσει...

"Η Κρήτη εντός μου"

Το Σάββατο πήγα στο Μιλτιάδη Πασχαλίδη,μετά το κόλλημα με τις "Κακές Συνήθειας" ήταν κάτι που ήθελα,και ας ήταν να ακούσω μόνο αυτό...
Τελικά όλο το πρόγραμμα ήταν καταπληκτικό,η φωνή του από κοντά ακόμα καλύτερη...δεν μπορείς να το καταλάβεις αν δεν το ακούσεις...
Τίτλος της παράστασης "Η Κρήτη εντός μου"...και όπως είπε και αυτός,η παράσταση έχει "πολύ από Κρήτη και λίγο από Αθήνα"...
Αξίζει το κόπο να το κόπο να πας,και σίγουρα θα περάσεις καλά,αν και όπου να 'ναι τελειώνει...
Highlight της βραδιάς το παιδί στα πλήκτρα,που αν δεν κάνω λάθος λέγεται Στέλιος Κάτσαρης,ο οποίος στη μέση του προγράμματος κάνει λίγο stand-up comedy και είναι απλά απολαυστικός!!!

Αφιερωμένο...

Θέλω πολύ καιρό να κάνω αυτή την ανάρτηση...επιτέλους ήρθε η ώρα...

Τι είναι αυτό που μας κρατάει δυνατούς σε δύσκολες καταστάσεις...κανονικά όλοι δεν πρέπει να έχουμε ένα "μαξιλαράκι" που να μας προστατεύει στα δύσκολα και μας δίνει δύναμη..που μας δίνει ελπίδα και χαρά...εγώ τουλάχιστον έχω...πολλά και διάφορα...για το καθένα μπορεί να διαφέρουν...δεν ξέρω πως ακριβώς να το εξηγήσω,αλλά είναι ένα στήριγμα...και αν τα έχεις και λίγο καλά με τον εαυτό σου,τότε δεν δε νοιάζει τίποτα...δεν είναι ότι δεν στεναχωριέσαι,αλλά βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι θα το αντιμετωπίσεις και θα το ξεπεράσεις και αυτό...και ότι και να συμβεί εσύ έχεις τη πίστη και την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα χαμογελάς πάλι!

Δεν ξεχνάμε...

Ημέρα της γυναίκας σήμερα...
Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες και αυτό το τραγούδι αφιερωμένο...



Υ.Γ. Τι να πεις για αυτό το καιρό σήμερα...

'Ενα post για μένα...

Δεν είχα όρεξη να βγω σήμερα...
Ακούω όλη μέρα αυτό το τραγούδι και με έχει πιάσει λίγο μελαγχολία...
Δεν ήξερα αν πρέπει να γράψω...αλλά μετά άρχισα να διαβάζω παλιές αναρτήσεις του boufou...γενικά με κάνει να γελάω με αυτά που γράφει...
Στην επέτειο ενός χρόνου του blog γράφει "Σκεπτόμουν ότι ακόμη κι αν δεν διαβάζει κανένας το μπλόγκ, τουλάχιστον θα έκανα καλό στον εαυτό μου γιατί όποτε γράφω εδώ, μου φτιάχνει το κέφι."...
Για αυτό γράφω και εγώ σήμερα...γιατί ένιωσα την ανάγκη...χωρίς να ξέρω ακριβώς τι να γράψω...
Ήμουν αρκετή ώρα έξω στο μπαλκόνι,καθισμένη κάτω,με μόνα φώτα αυτά του δρόμου,με το MP3 να συνεχίζει να παίζει σε επανάληψη αυτό το τραγούδι,μέχρι να αποφασίσω να γράψω τελικά...

Ψυχή Βαθιά

Είδα το ψυχή βαθιά...απίστευτη ταινία!!!
Δεν είμαι fan του είδους,αλλά η συγκεκριμένη είναι πάρα πολύ καλή!!!
Κατά τη γνώμη μου η καλύτερη ελληνική παραγωγή...πολύ καλές ερμηνείες,πολύ ενδιαφέρον σενάριο και πολύ ποιοτική δουλεία...
Όποιος δεν την έχει δει πρέπει οπωσδήποτε να το κάνει!!!
Εγώ άργησα...

Δεν είναι πόλεμος ετούτο που μας βρήκε...ντροπή είναι!!!
Έλληνες να ντουφεκάνε Έλληνες...;

Μουσική εξάρτηση...

Για μένα η "εξάρτηση" μου είναι η μουσική...δεν υπάρχει μέρα που δεν θα ανοίξω το ραδιόφωνο,ή στη χειρότερη το You Tube ή την playlist στον υπολογιστή...
Συνήθως κυκλοφορώ με τα ακουστικά στα αυτιά...σε όλες τις διαδρομές που κάνω μόνη μου κρατάει συντροφιά...ίσως αυτός είναι και ο λόγος που έχω καταστρέψει τη μπαταρία του κινητού μου...και έχω χαλάσει τόσα και τόσα MP3 (αυτό που έχω τώρα υποτίθεται έχει αυτονομία 50 ώρες...βέβαια δεν είμαι και τόσο σίγουρη για αυτό...)!
Κατ' επέκταση,εξάρτηση μου είναι και το ραδιόφωνο...όπου όνειρο μου είναι να κάνω μια δική μου εκπομπή...αλλά μάλλον όνειρο θα μείνει...
Μπορώ να ακούσω σχεδόν τα πάντα...και ανάλογα με τη διάθεση...αλλά όπως και να έχει χωρίς τη μουσική δεν μπορώ να ζήσω!!!

Υ.Γ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στην ερώτηση:"Ποιο είναι το ένα πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου σε ένα ερημονήσι;"
Εγώ απαντούσα το ραδιόφωνο μου...ίσως υπερβολικό...αλλά αλήθεια...

Αν ήσουνα αγάπη...

Χειροποίητο και φρεσκότατο...

Κι η ώρα περνά...

Περιμένεις...και τι κάνεις...ακούς μουσική από τα ακουστικά σου,μετράς πλακάκια,παρατηρείς τι γίνεται τριγύρω...κόσμος περνάει...αλλά εσύ εκεί...
Κάποια στιγμή αρχίζεις να πηγαινοέρχεσαι πάνω-κάτω,σκέφτεσαι ότι πιο απίθανο σου κατέβει στο κεφάλι...αναλύεις πράγματα και καταστάσεις που είχες στο μυαλό σου καιρό...σκέφτεσαι τι θα κάνεις μετά,διαβάζεις ότι αφίσες και σημειώματα υπάρχουν...αλλά συνεχίζεις να περιμένεις...κι η ώρα περνά...